Во Европа, кулите се вистински центри на туризмот. Таму саат-кулите не стојат само како старински споменици – тие се воведени во современиот туристички живот со осветлување, музеи, панорамски видиковци и јасно означени маршрути. Европските градови ја препознаваат нивната вредност, ги продаваат искуствата како атракции, и од секоја кула прават доживување.
На пример: Галата кула во Истанбул со редици туристи што чекаат за лифт и билет за музеј, покажува како една кула може да биде мотор на економијата и културниот имиџ на градот. Слично е и со Тиранска саат-кула, каде симболичната цена не ја намалува вредноста на искуството, и со Милениумска кула или попозната како кула Гардош во Белград од каде се гледаат цели квартови, реки и тврдини – се целосни панорамски доживувања.
Во Македонија, сликава е сосема поинаква. Саат-кулите стојат тивки, неосветлени, често затворени и без обележан пристап за туристи. Само Кратовска саат-кула нуди официјален поглед кон градот, со симболична цена, додека Скопска саат-кула и Битолска саат-кула, иако историски значајни, остануваат пред сè објекти за љубопитност, а не туристички атракции. Штипска саат-кула и Охридска саат-кула се речиси невидливи за јавноста, а туристичките водичи ретко ги вклучуваат во програмата.
Главната разлика е стратегија и грижа. Европа вложува во доживување, маркетинг и инфраструктура, додека кај нас кулите чекаат иницијатива. Историјата и убавината ги имаат, но потенцијалот останува неискористен. Кулите во Македонија се повеќе споменици што треба да се набљудуваат однадвор, наместо сцени за панорамски погледи и незаборавни фотографии.
Иронијата е што, додека Европа го “пакува” времето во доживување и профит, ние често дозволуваме нашите историски бисери да бидат затрупани со прашина и заборав. Саат-кулите мерат векови, но дали ние како нација ќе го мериме времето со грижа за нашата култура, останува прашање што треба итно да се реши.