Чекаме петок како доказ дека неделата не била залудна. Така деновите минуваат во привремено живеење, а животот се одложува како нешто што допрва треба да започне.
Психолошки, ова не е мрзеливост ниту слабост, туку научен механизам. Мозокот сака јасни точки на олеснување. Петокот станува симбол за крај на притисокот, исто како што „подобро време“ или „подобар период“ стануваат замислени услови под кои животот конечно ќе биде дозволен. Чекањето создава илузија на контрола. Ни дава чувство дека сме одговорни и разумни, дека не брзаме, дека „го чекаме вистинскиот момент“. Но зад тоа често стои страв. Страв дека ако почнеме сега, ќе се соочиме со сопствената неодлучност, со грешки, со фактот дека животот не нуди гаранции. Наместо да се гради стабилност во сегашноста, се живее во постојано исчекување. Со време, ова води кон чувство на празнина и замор, бидејќи телото никогаш не добива сигнал дека „сега е доволно безбедно“. Моќта не е во тоа да се чека вистинскиот момент, туку да се препознае дека сегашниот момент е единствениот што навистина постои. Не затоа што е совршен, туку затоа што е жив. Кога престануваме да го одложуваме животот за подобро време, почнуваме да градиме внатрешна стабилност што не зависи од календарот, временската прогноза или туѓите услови.
