Кристијано Роналдо не чекаше селекторот Жорж Жезус да го објави списокот за Португалија, туку одлучи сам да се „прости“ од националниот тим.
Тој објави видео на Инстаграм, кое по само седум минути има над 6 милиони прегледи.
Погледнете сами за што станува збор и како тој го најави крајот на својата репрезентативна кариера.
Роналдо го носеше дресот на националниот тим 234 пати, постигна 146 гола (во двете категории е светски рекордер) и освои три трофеи, од кои најзначаен е оној што го крена на Европското првенство во 2016 година.
Прочитајте што изјави Роналдо во емотивното видео:
„За португалскиот народ, дојде денот да го вратам дресот со број седум на нашата репрезентација. Никогаш не чувствував дека тој е исклучиво мој. Но, цели 23 години имав привилегија и одговорност да го носам, да го бранам и да го носам со себе на стадионите ширум светот. Денес дојде моментот да го предадам на иднината. Ова не беше лесна одлука, бидејќи постојат одлуки што не се носат само со главата, туку и со срцето.
Патувањето што започна во август 2003 година и засекогаш ми го промени животот, дојде до својот крај. Кога ќе погледнам наназад и ќе размислам за сè што доживеав со националниот тим, не гледам само натпревари, голови, рекорди или трофеи. Гледам луѓе. Гледам имигранти кои, барем на 90 минути, се почувствуваа малку поблиску до Португалија.“
Гледам милиони Португалци кои никогаш не сум ги сретнал лично, но кои се дел од мојот живот. Зашто, на крајот, фудбалот е многу повеќе од обична игра. Фудбалот – тоа се луѓето. Во текот на целата моја кариера во националниот тим, се трудев да ги поместам сопствените граници. Сакав да победувам, сакав да бидам најдобар, сакав да испишам историја.
Секогаш имав високи очекувања од себе. Секогаш сакав повеќе, секогаш верував дека можеме да стигнеме подалеку. И дадов сè што имав за овој дрес. Имаше совршени попладниња и вечери, имаше победи што никогаш нема да ги заборавам. Имаше и порази на кои сè уште ми е тешко да се сетам. Правев и грешки, страдав, имаше моменти кога не успевав да им го дадам на Португалците она што толку силно го посакуваа. Но, никогаш не се откажав. И пред сè, никогаш не престанав да чувствувам гордост што ја претставувам Португалија.
Низ овие години научив некои многу едноставни работи. Головите избледуваат, трофеите остануваат во музеите, рекордите порано или подоцна се рушат. Но, постои нешто што времето никогаш не може да го избрише: местото што го заземаме во срцата на луѓето. Ако некогаш сум ве направил среќни, ако некој мој гол ве натерал да прегрнете некого, да ги заборавите грижите и да почувствувате само гордост за нашата земја – тогаш сè вредело. Зашто, да се биде Португалец значи токму тоа. Заедно страдаме, заедно се креваме.
Повторно веруваме. На Португалија секогаш ќе ѝ бидат потребни млади луѓе кои сонуваат, играчи кои никогаш не се откажуваат, нови генерации кои веруваат дека е можно да се стигне таму каде што никој претходно не стигнал. Зашто, земјата што продолжува да создава нови херои е земја што никогаш не престанува да верува во себе.
Сакам да упатам посебни зборови до моите соиграчи од оваа сезона. Ви благодарам за секое истрчување, за секоја прегратка, за секоја дискусија, за секоја тишина пред излегувањето на теренот. За секоја победа што ја прославивме заедно и за секој пораз што нè направи посилни. Имав привилегија да бидам ваш капитен. Но, ниту еден капитен не чекори сам. И вие сте дел од мојата приказна. На сите тренери, селектори, лекари, физиотерапевти, економи, членови на стручниот штаб и многу други луѓе кои соработувале со мене низ годините — ви благодарам. Многумина од вас никогаш не се појавиле на фотографиите. Но, без вас, ниту една од тие фотографии немаше да биде можна.
До моето семејство, ви благодарам што го споделивте овој сон со мене. Ви благодарам за разбирањето за моите отсуства, за жртвите и за моментите кога националниот тим мораше да го заземе просторот што ви припаѓаше вам. Ако стигнав до овде, тоа е затоа што секогаш чекоревме рака под рака.
А до португалскиот народ, до сите Португалци распрснати низ светот, сакам да кажам уште една работа. Постои една слика што секогаш ќе ја носам со себе: моментот кога започнува националната химна. Гледам околу себе, ги гледам моите соиграчи, ги гледам трибините, гледам деца, мајки, татковци, баби и дедовци. Гледам Португалци кои допатувале од далеку само за да бидат таму. И во тие неколку минути, престануваме да бидеме различни. Нема клубови, нема бои, нема класи, нема професии, нема различни мислења. Постои само една страст. Португалија.
Тоа е чувство што ќе го носам со себе до крајот на животот. Денес завршува моето патување на теренот со националниот тим. Заминувам со крената глава, горд на патот што го поминав и со сознанието дека дадов сè што имав за Португалија. Но, никогаш нема да престанам да бидам еден од вас; ќе продолжам да страдам, да се радувам и да ја славам секоја победа на Португалија со едно „Да“.
Го поминав животот работејќи за да станам најдобриот играч во светот. Денес сфаќам дека најголемата победа е тоа што заслужив да ја претставувам најдобрата земја во светот. Ви благодарам за овие 23 години. Ви благодарам што верувавте во мене. Ви благодарам што ми дозволивте да го живеам сонот што започна кога бев само момче на Мадеира, кое бркаше топка. Дресот што го носам ќе остане, а гордоста што сум го носел ќе биде засекогаш моја. Португалија секогаш ќе биде во мене.
Збогум, Кристијано Роналдо“.